Pioderma to choroba skórna, w której podrażnienia prowadzą do infekcji bakteryjnej Staphylococcus intermedius. Objawy: ługowacenie, drobne guzki, pęcherzyki, wypadanie sierści, świąd, puszczający się ewent. Zazwyczaj jest to infekcja wtórna na tle innych przyczyn.
Typowe przyczyny i diagnostyka
- Alergie: alergia na pchły (jedno ugryzienie wystarczy), alergeny środowiskowe, pokarmowe.
- Pasożyty skórne: roztocze Sarcoptes i Demodex, grzybice (grzybica).
- Rasy z głębokimi fałdami skórnymi (buldogi) – wyższe ryzyko.
- Badania: pociągnięcie skóry (roztocze), wycinanie sierści (grzybica), morfologia (wykluczenie hipotyreozy itp.).
Leczenie przyczyny i skutków
Weterynarz leczy jednocześnie przyczynę bazową i piodermię. Np. pchły – prewentywa + leczenie skóry. Jeśli przyczyna niejasna – leczy piodermię; przy braku poprawy: próby pokarmowe, testy alergiczne, dermatolog.
Terapia wewnętrzna i zewnętrzna
- Antybiotyki doustne: 3–4 tygodnie, w ciężkich przypadkach do 3 miesięcy. Eliminują bakterie przed wejściem do krwiobiegu.
- Leczenie topicalne: kąpiele w szamponie leczniczym (zostaw na 5–10 min), płatki scrub, maści antybiotykowe, spray z kortyzolem (przeciwświądowy, przeciwzapalny).
- Strzyżenie sierści w miejscach zmian – lepsze wentylowanie i penetracja leków.
Przestrzeganie zaleceń – klucz do sukcesu
Bardzo ważne: dokończyć antybiotyki, nawet jeśli poprawa po tygodniu. Bakterie przetrwają i nawracają. Kontrole u weterynarza, zgłaszanie pogorszenia. Odstępowanie od protokołu = nawrót, koszty, cierpienie psa.