Zapalenie mięśni (miozytis) to stan zapalny mięśni u zwierząt. To potencjalnie poważne i bolesne schorzenie występuje u psów i często jest wczesnym sygnałem innej choroby, w tym w niektórych przypadkach nowotworu. Miozytis może dotyczyć jednego mięśnia lub grupy mięśni, często tych wokół szczęki, oczu i twarzy związanych z żwaniem (miozytis żwacowy). Stan ten może utrudniać psu jedzenie i picie i wymaga poważnego podejścia. Przyczyny miozytisu są różnorodne. Plany leczenia zazwyczaj obejmują kombinację leków immunosupresyjnych i przeciwbólowych.
Najczęstsze przyczyny
Przyczyny miozytisu są zróżnicowane – od łatwych do wyleczenia po potencjalnie zagrażające życiu. Miozytis może wystąpić jako reakcja na czynnik zakaźny, takiego jak pasożyt lub wirus w mięśniu lub grupie mięśni. Pasożyty wywołujące miozytis to toksoplazma, neospora i hepatozoon. Inną przyczyną jest nietypowa reakcja immunologiczna, którą organizm skierowuje przeciwko mięśniowi. Układ odpornościowy staje się nadpobudliwy i atakuje własne mięśnie.
Związek z nowotworami
Miozytis jest również stosunkowo częstym objawem, że pies może doświadczać początku nowotworu. Stan zapalny miozytisu może zamienić się w nowotwór z czasem, lub nowotwór w innym miejscu ciała może wywołać wzmożoną reakcję immunologiczną prowadzącą do miozytisu. Typowa reakcja weterynarza to leczenie nowotworu, a nie miozytisu, ponieważ typowe leki immunosupresyjne stosowane przy zapaleniu mogą dawać niepożądane skutki uboczne. Większość weterynarzy uważa nowotwór za priorytet ze względu na jego potencjalną śmiertelność. Nowotwory gardła i jamy ustnej często towarzyszą pewnego stopnia miozytisowi.
Leczenie
Miozytis zazwyczaj leczy się lekami immunosupresyjnymi, które hamują nadpobudliwość układu odpornościowego. Weterynarze zazwyczaj przepisują wysokie dawki steroidy – prednazolonu – w celu 억制 układu odpornościowego. Inne leki niesteroidowe, takie jak miko fenolan, cyklo sporina, azatioprina, cytarabina i cyklofosfamid, również mogą być stosowane. Celem większości planów leczenia jest stopniowe obniżanie dawki i przywrócenie psa do normy bez uzależnienia od leku. Trudno to jednak osiągnąć, i często konieczne są małe dawki, by utrzymać chorobę pod kontrolą. Niestety, immunosupresja często wiąże się z niepożądanymi skutkami ubocznymi, ponieważ osłabia układ odpornościowy i czyni ciało podatnym na infekcje. Zawsze przestrzegaj zaleceń weterynarza co do dawki i częstotliwości – są one kluczowe dla wyzdrowienia zwierzęcia.