Nerki to "sprzątacze" organizmu psa, usuwające z krwi produkty przemiany do moczu. Z wiekiem nerki osłabiają, prowadząc do niewydolności nerek. Różne komplikacje i metody leczenia przewlekłej choroby nerek. Gdy zaparcia są skutkiem ubocznym leczenia, laktoza (laktozuloz) pomaga ruszyć sprawy.
Przewlekła vs Ostra niewydolność nerek
Ostra: gwałtowny spadek funkcji nerek w ciągu dni. Przyczyny: infekcje, toksyny, niedotlenienie/przeciążenie nerk, zapora dróg moczowych. Często wyleczalna (konkretna przyczyna). Przewlekła: powolna, stopniowa utrata funkcji na przestrzeni lat. Przyczyny: choroby bazowe, wady genetyczne/urodzeniowe, choroby zębów. Zazwyczaj u starszych psów.
Objawy przewlekłej niewydolności nerek
Klasyczny objaw: wzmożone pragnienie i moczowanie. Inne: utrata wagi, apetytu, wymioty, apatia, biegunki, zaparcia, depresja. Poważne: gwałtowna ślepotą, padaczka, koma. Weterynarz zamawia morfologię, badanie moczu, profil biochemiczny (enzymy, minerały). Przewlekła niewydolność nie da się wyleczyć, ale zarządzać.
Leczenie CKD i zarządzanie skutkami ubocznymi
Nerki kluczowe w usuwaniu toksyn – wiele kroków by zarządzać niewydolnością. Terapia płynami (nawadnianie). Zmiana diety. Ponieważ nerki gorzej filtrowują, w krwi nadmiar minerałów: fosfor, potas, wapń. Związki fosforu i inne leki przeciwdziałają skutkom, ale mają własne skutki uboczne. Ohio State University: zaparcia częsty skutek związków fosforu z aluminium. Laktoza (Enuloza) – dobry wybór.
Rola laktozy w zarządzaniu niewydolnością nerek
Laktoza (Enuloza) – płynny przeczyszczający, przepisywany przy zaparciach od leczenia niewydolności. Przepływa nierozpuszczalnie przez trawienie, bakterie ją rozkładają, zakwaszając jelita. Kwas dwojako: przyciąga wodę do jelita (luźni stolce) i zamienia toksyczny amoniak w jelicie w amoniam wydalany ze stolcem. Skutki uboczne: gazy, ból brzucha, nadmienność, biegunka. Może pogłębić odwodnienie przez utratę płynów.
Życie z niewydolnością nerek
Pies z diagnozą będzie regularnie u weterynarza do monitorowania. Leki i dieta dostosowywane do postępu choroby. Choć nie wyleczy się, pies może żyć z CKD, zwłaszcza przy współpracy z weterynarzem i obserwacji reakcji. Prognoza zależy od stadium przy diagnozie.