Grzybica to nie robak, ale pospolity grzyb infekujący koty, psy, ludzi i inne zwierzęta. Leczenie proste, ale infekcje u psów mogą długo pozostać niezauważone. Trudno zdiagnozować, dopóki nie pojawią się silne drapanie lub pęknięcia skóry. Znając objawy, można wychwycić chorobę wcześnie i skutecznie wyleczyć.
Typy grzybicy
Nie jeden grzyb – kilka gatunków. Najczęstsze u psów: Microsporum gypseum, Microsporum canis, Trichophyton mentagrophytes. Wszystkie rozprzestrzeniają się zarodnikami od zainfekowanych zwierząt/ludzi. Częstsze w gorących, wilgotnych klimatach. Różne gatunki w różnych regionach – większość u psów to Microsporum canis (Long Beach Animal Hospital).
Rozpoznawanie
Na łysej skórze łatwe – charakterystyczne pierścienie. Na sierści trudniej, mylone z innymi chorobami. Objawy: wysypywanie sierści (małe plamy), drapanie, drobne pęcherzyki. Pewna diagnoza: badanie pod lampą Wooda lub uprawa grzyba. Bez weterynarza nie masz pewności.
Rozwiązania
Leczenie zależy od stopnia i liczby zwierząt. Tabletki gryzeofulwiny (z tłuszczem). Maści przeciwgrzybicze, szampony, kąpiele z wapnem siarkowym. W skrajnych przypadkach: golenie sierści.
Czas leczenia
Nie działa od razu. Efekt stopniowy. Najpierw plamy łysiny mogą rosnąć, potem maleją. Wypadanie sierści powinno ustąpić w 1–2 tygodnie (Pawprints and Purrs). Jeśli leczenie działa – brak nowych plam, skóra goi. Brak poprawy po 2 tygodniach – ponowna wizyta u weterynarza. Może to nie grzybica.
Ostrzeżenie – zaraźliwość
Grzybica wysoce zaraźliwa. Pies zaraźliwy ok. 3 tygodnie po agresywnym leczeniu. Przy minimalnym – dłużej. Izolacja od zwierząt i ludzi. Nie dawać do hotelu, chyba że koniecznie. Częste zarażenie przez narzędzia do pielęgnacji i w hotelach (dr Foster i Smith).