Czuma psia atakuje lisy, kojoty, jeżowie. Laboratorium Diagnostyki Chorób Zwierząt potwierdza: jeżowie często chorują na czumę. Wirus nie przenosi się na ludzi. Dla nieszczepionych psów jest groźna.
Znaczenie
- W dużych koloniach jeżów czuma rozprzestrzenia się szybko, wysoka śmiertelność młodych. Częstsza wiosną i latem. Psy wolno chodzące na dworze są narażone na kontakt.
Kontakt bezpośredni
- Wirus nie przeżywa długo poza organizmem jeża. Bliski kontakt konieczny. Np. ugryzienie przez zainfekowanego jeża – ślina z wirusem penetruje ranę.
Aerozole i odchody
- Zainfekowany jeż kichną/kaszle blisko psa – pies wdycha aerozol (drobiny śliny). Wirus także w moczu i kale. Pies wdycha wirus przy wąchaniu zanieczyszczonego terenu.
Makrofagi
- Po wdychaniu wirus trafia do makrofagów (komórek odporności). Zamiast zostać zniszczony, wirus wykorzystuje je do replikacji. W ciągu doby wędruje do płuc, potem do całego ciała. Po tygodniu objawy: gorączka, apatia, silna biegunka, wymioty.
Prewencja
- Ogranicz kontakt psa z dzikimi jeżami. Nieszczepione psy są najbardziej narażone. Zabezpiecz śmieci, nie karm psa na zewnątrz, zabieraj miski po posiłku.