Choroba marznąca psów nie ma leczenia i jest poważnym zagrożeniem, na które właściciele psów i hodowle powinni się przygotować. Jeśli pies zaczyna tracić apetyt, natychmiast należy szukać opieki weterynaryjnej. Pierwsze objawy tej choroby są z zewnątrz subtelne, ale wewnętrzne implikacje są już brutalne.
Historia
- Do 2000 r. przyzwyczajenie psów do przewlekłej choroby marznącej dotyczyło tylko psów sprowadzanych z południowej Europy i Ameryki Południowej. Pod koniec 1999 r. epidemia w hodowli foxhoundów w Nowym Jorku sprawiła, że choroba stała się problemem krajowym.
Problem pasożytniczy
- Choroba marznąca psów jest również znana jako leishmanioza wewnętrzna. U ludzi jest znana jako gorączka czarna. Chorobę wywołują pasożyty pierworodne, które atakują wątrobę, śledzionę i szpik kostny po ugryzieniu przez zarażone muchówki piaskowe.
Objawy
- Utrata apetytu po której następuje utrata wagi to najbardziej oczywiste i najwcześniejsze objawy, jakie psy wykazują przy tej chorobie. Zaawansowane objawy obejmują, ale nie ograniczają się do: atorofii mięśni, padaczek, wymiotów, krwawień z nosa, obrzęku węzłów chłonnych, zwiększonego oddawania moczu, zmian skórnych i ostatecznie niewydolności nerek.
Leczenie/Szczepionki
- Eksperci z Centrów do Kontroli i Zapobiegania Chorobom zalecają, aby każdy zainfekowany pies został uśmiercony. Badacze z Iowa State University Department of Pathology i North Carolina State University Veterinary School of Medicine pracują z naukowcami CDC nad opracowaniem szczepionek na półtuzin zidentyfikowanych obecnie szczepów leishmanozy psiej. Niektórzy właściciele psów zdecydowali się zabrać chore psy tam, by wzięły udział w badaniach.
Znaczenie
- Z przyczyn nieznanych badaczom, foxhoundy i mastify neapolitańskie są bardziej podatne na tę chorobę niż inne rasy. Choroba marznąca psów to piąta w kolejności przyczyna nieprzyczynienna śmierci u wszystkich psów.