Zakoinkowania wirusa Parvo (parvowirus) – jedna z głównych przyczyn śmierci szczeniaków rocznie. Parvo = zakaźna choroba żołądkowo-jelitowa. Dorosłe psy zazwyczaj wyzdrawiają, szczeniaki często giną. Wirus atakuje śluzówkę jelit → nudności, apatia, krwisto-śluzowa biegunka z charakterystycznym zapachem. Diagnoza: test antygenowy kału u weterynarza. Inne choroby (np. Giardia) naśladują wczesne objawy, ale leczenie inne. Diagnoza i leczenie – pilne.
Potrzebne
- Weterynarz
- Szczepienia
- Zrozumienie
Instrukcje
- Szczep szczeniaka/psa. Pies dorosły: roczny odszczep. Szczeniak: co 3-4 tyg. od 6-8 tyg. do 16-18 tyg. Życia. Szczepionki działają na zasadzie "trafienie lub nie" – nie budujesz odporności, tylko starasz się szczepić jak najwcześniej. Do 16-18 tyg. pewność. Do tego czasu: traktuj jako nieszczepionego, wrażliwego na infekcję.
- Unikaj miejsc publicznych. Przydroża, parki dla psów, tereny przy klinikach – do ostatniej dawki. Unikaj kontaktów z nieszczepionymi szczeniakami. Parvo przenosi się fekalnie-ustnie. Szczeniaki lizą brudne podłogi, jedzą nie to co powinny.
- Nos szczeniaka na wizytę u weterynarza. Weterynarze proszą trzymać podejrzane szczeniaki w autach, ale niektórzy właściciele wnoszą je bez ostrzeżenia. Błyszczek zabija parvowirus – wnętrza są dezynfekowane, ale zewnątrz niebezpieczne.