Głuchota przejściowa
Nagromadzenie wosku w uchu. Rasy z wąskimi kanałami (pudle) narażone. Włosy wokół uszu zbierają wosk (teriery, kokierki). Infekcje ucha środkowego/wewnętrznego, ciało obce, uraz hałasem (strzelba) – też powodują przejściową głuchotę.
Głuchota trwała
Przyczyny: nieleczone infekcje ucha, uraz hałasem, urazy. Niektóre antybiotyki niszczą komórki wężowe ślimaka → głuchota. Znieczulenie ogólne też może powodować trwałą głuchotę (przyczyna nieznana). Starzenie się, głuchota dziedziczna (najczęściej dalmatyńczycy). Rasy z plamami piebald (beagle, setter angielski) i merle (owczarek szetlandzki, australijski) – wyższe ryzyko. Wady wrodzone – niektóre psy rodzą się głuchymi.
Objawy głuchoty
Nadmierne szczekanie, zapach z uszu, brak reakcji na dzwonek. Pies drapie uszy, patrzy w złą stronę, trzęsie głową. Jeśli nie wie, że jesteś blisko, dopóki nie dotkniesz – utrata słuchu. Test domowy: głośne klasnięcie za psem. Weterynarz: badanie kanałów (urazy, wosk, infekcje, ciała obce). Jeśli nic – test BERA (Brainstem Auditory Evoked Response) – elektrody mierzą reakcję na bodźce.
Leczenie
Codzienne płukanie recepturą – usuwa wosk, przywraca słuch. Regularna higiena uszu zapobiega nawrotom. Weterynarz usunie włosy powodujące blokadę. Leki na infekcje. Trwała głuchota nieuleczalna, ale pies się adaptuje. Hodowcy ograniczają hodowlę psów z wadami słuchu w rasach narażonych.
Ostrzeżenie
Dodatkowa ostrożność na zewnątrz: dzwoneczek na obroży (słyszysz, gdzie pies). Proste sygnały ręczne. Zawsze na smyczy lub w ogrodzeniu – pies nie słyszy ruchu.