„Dysplazja” = nietypowy wzrost. Dysplazja bioder = nietypowy rozwój bioder. Częste u ras dużych, też średnich, rzadko małych. Często mylona ze zwyrodnieniem/starością → psy bez diagnozy/leczenia.
Objawy
Podobne do zwyrodnienia. Nietypowy chód/bieg. Niektórzy: „skok zającem” zamiast biegu. Sztywność/ból tylnych nóg – rano, po śnie, po wysiłku. Trudności ze schodami/długimi spacerami.
Genetyka
Główna przyczyna. Pies niebędący nośnikiem genetycznym zazwyczaj nie zachoruje (chyba inne czynniki). Zidentyfikowany nośnik – wyklucz z hodowli, by nie przekazać genów. Trudne: nie każdy nośnik zachoruje/pokaże objawy.
Ruch
Czynnik przy predyspozycji genetycznej. Młodzie psy, nadmiar ruchu → wczesne objawy. Duże rasy mniej narażone na ten czynnik. Ale ruch UMIIARKOWANY chroni: zdrowa masa mięśniowa zmniejsza ryzyko. Przy dysplazji/predyspozycji – unikać skoków.
Dieta
Silna otyłość → dysplazja. Lekka nadwaga + predyspozycja → też. Stała kontrola wagi. Weterynarz dopasuje porcję do rasy/wielkości. Unikać zjedzeń ze stołu, przekąsek. Otyłe psy – powolne chudnięcie z właścicielem/trenerem. Prawidłowa waga hamuje postęp choroby.
Leczenie
Szeroki wachlarz. Młodzie psy: osteotomia miednicy potrójna (TPO) – chirurgiczne złamanie i ustawienie kości, by wyrósły poprawnie. Podobnie: juvenile pubic symphysiodesis – zrost dwu kości miednicy, zmiana kąta, szansa innym kościom.
Seniorzy: proteza biodra całkowita – eliminuje dalsze zwyrodnienie, życie bez bólu.