Parwowiroza (canine parvovirus) rozprzestrzenia się kalem zainfekowanego psa i jest wysoce zaraźliwa dla innych psów, zwłaszcza szczeniąt przebywających w tym samym miejscu. Kal, często rzadka biegunka, może zanieczyścić trawę, posłuchę lub inne przedmioty. Pies jest narażony na śmiertelną chorobę, chyba że był wcześniej zaszczepiony. Diagnoza opiera się na obserwacji właściciela i testach weterynaryjnych.
Instrukcje
Obserwuj znaki depresji lub lenistwa. Wczesne objawy pojawiają się 3–10 dni po ekspozycji. Pies nie jest zwyczajnie zręczny, śpi więcej.
Obserwuj kal. Parwo atakuje komórki jelita, powodując wodnistą biegunkę. Szybka odwodnienie.
Szukaj wymiotów z lub bez bólu brzucha. Niektórzy psy skurczowo przyciągają brzuch do góry.
Sprawdź bardzo młode szczeniaki na wersję sercową parwo. Mniej częsta forma – wirus przechodzi od matki do nienarodzonych szczeniąt, które często umierają wkrótce po urodzeniu. Wirus atakuje młode mięsień sercowe, powodując zatrzymanie serca.
Natychmiast udaj się do weterynarza przy podejrzeniu parwo. Niektórzy psy przeżyją przy natychmiastowym leczeniu ratunkowym (nawadnianie dożylne). Weterynarz może zlecić test sorologiczny krwi do szybkiej diagnozy.