Istnieją dwa typy urządzeń śledzących dla psów: mikroczipy i moduły GPS. Oba pomagają zlokalizować zgubionego pupila. Połączone z tradycyjnymi metodami identyfikacji – adresówkami i obrożami – znacząco zwiększają szansę na odzyskanie psa. Jak każda technologia, mają zalety i ograniczenia. Jeśli planujesz adopcję psa lub już go masz, warto rozważyć dodatkowe zabezpieczenie.
Mikroczipy
Mikroczyp przechowuje dane identyfikacyjne psa w małej szklanej kapsule wkładanej pod luźną skórę. Implantat nie może wypaść ani zaginąć, a wkładanie jest proste. Szklanka to sodowo-wapienna, więc nie powoduje podrażnień ani infekcji. Gdy pies zgubiony, skaner wysyła falę radiową niskiej częstotliwości, odbieraną przez mikroczyp, który wysyła dane na wyświetlacz skanera. Wada: nie ma jeszcze uniwersalnego skanera czytającego wszystkie typy mikroczypów, więc nie każde miejsce jest wyposażone do odczytu Twoich danych.
Urządzenia GPS
Alternatywą jest ręczny lub stacjonarny tracker GPS. GPS przyczepia się do obroży psa i w razie ucieczki terminal pokazuje lokalizację. Podaje też kierunek i prędkość ruchu psa. Urządzenia wymagają baterii – trzeba pamiętać o ich wymianie. Jeśli GPS nie ma termianłu ręcznego, można śledzić psa przez telefon komórkowy.
Dodatkowe funkcje
Serwisy pozwalają zadzwonić do dostawcy, by powiadomił o lokalizacji psa. Niektóre marki pozwalają aktywować dźwięk lub światło na jednostce GPS psa, ułatwiając znalezienie w trudnym terenie. Inne pozwalają ustawić wirtualne ogrodzenie, które wysyła powiadomienie, gdy pies przekroczy granicę.
Wady GPS
GPS nie jest idealnym systemem lokalizacji zgubionych zwierząt. Ten sam problem co z adresówkami dotyczy GPS: jednostka przy obroży może zaginąć lub zostać zerwana. Mały pies może nie zmieścić urządzenia, jeśli jest za duże/ciężkie. GPS jest zazwyczaj droższe od mikroczypa i ograniczone do obszarów z zasięgiem komórkowym lub internetowym.