Jak uczyć komend pasterskie bez owiec

Pasterstwo instynktowne u wielu ras: border collie, australijski owczarek – hodowlane do tej pracy. Właściciele bydła używają ich do sterowania owcami, bydłem, trzymania z dala od ogrodzeń. Dla miejskich właścicieli zawody pasterskie dają szansę rozwijać instynkt i pozwolić psu robić to, do czego urodził się. Zawody często używają kaczek lub małych świń zamiast owiec. Naucz psa podstaw pasterstwa, by znał komendy zanim poprosisz o pracę ze zwierzętami.

Potrzebne rzeczy

  • Talerz latający (frisbee)
  • Zabawki
  • Gwizdek
  • Przysmaki

Instrukcje

  1. Podstawowe komendy: „leżąć”, „zostań”, „do mnie”. Ważne dla każdego psa, kluczowe dla bezpieczeństwa psa pasterskiego przy pracy ze zwierzętami. Ucz od szczeniaka, nagradzając przysmakami.
    „Leżąć”: ustaw psa, każ „leżąć”, nagradzaj. Gdy wstanie – powtarzaj, aż kładzie się na komendę.
    „Zostań”: każ, odejdź 2 kroki. Jeśli pies podąża – przywróć na miejsce, powtarzaj. Stopniowo oddalaj się coraz dalej.
    „Do mnie”: każ komendę + imię. Pokaż przysmak jeśli trzeba. Nagradzaj przy sukcesie.
  2. Talerz latający do nauki flanowania (obijanie stada, przewidywanie które owce trzymać w rzędzie). Rzucaj nisko, na początku tocz po ziemi – młode psy nie powinny skakać podczas rozwoju kości.
    Gdy pies zyskuje sprawność, rzucaj dalej, na zmienne boki. Towarzysz każdy rzut komendą flanowania. Pies zacznie przechwytwać rzuty podążając za komendami.
    Użyj do nauki komend kierunkowych i dystansowych: „go-bye” (zgodnie z ruchem wskazówek) i „away” (przeciwnie). Werybalne komendy kluczowe, gdy pies pracuje ze owcami i nie widzi prowadzącego.
  3. Naucz zatrzymywania na komendę ulubioną zabawką. Trzymaj zabawkę blisko klatki piersiowej, kręć się w kółko. Pies na początku kręci z tobą, potem instynktownie zwiększa dystans, by lepiej widzieć ciebie i zabawkę. Jeśli trzeba – rozmachaj ramieniem jak przy rzucie, by stworzyć dystans.
    Gdy pies kręci szeroko, powiedz „stój” i rzuć zabawkę. Z czasem pies nauka się zatrzymać, odwrócić i czekać na „stój”. Umiejętność zatrzymania manewru flanowania przy pracy ze zwierzętami.