Niezależnie od odmiany – angielskiego, niemieckiego krótkowłosiego czy drątwowłosiego – protokoły treningowe pozostają te same. Choć wizgle rodzą się z umiejętnością wskazywania (pointingu), potrzebują prowadzenia i rutynowego treningu, by wykonywać swoją pracę najlepiej.
Socjalizacja
Wizgla ma dobre, spokojne usposobienie, ale jak każda rasa z pochodzeniem myśliwskim, wymaga dużo ruchu, by być zdrowym, szczęśliwym i skupionym. Wizgle mają mentalność stada – socjalizacja jest tu kluczowa. Zabawa z innymi psami uczy wymiany roli wskaźnika/lidera w stadzie – umiejętność potrzebna na polowaniu. Zacznij wcześnie: szczeniaka do „doggie daycare”, na grupy zabaw lub do znajomych psów.
Posłuszeństwo
Trening posłuszeństwa to podstawa struktury nauki. Ale nie narzucaj zbyt wiele struktury. Wizgle to niezależni myśliciele – to czyni je tak dobrymi w pracy. Podstawowe komendy: „siad”, „zostań”, „stań” – wystarczą, by zostać w kontroli.
Zacznij wcześnie
Trening startuj ok. 8. tygodniu życia. Nie rugaj szczeniaka za błędy. Wizgle łatwo się przerażają, a przerażony szczeniak nie uczy się. Ignoruj złe zachowanie – to wystarczająca kara. Chwal i nagradzaj to, czego oczekujesz. Pozwól na zabawę między sesjami nauki. Wizgle to wulcan energii – bez jej wydania nie skupią się. Zabawa sprawia, że nauka = frajda, a pies chce kontynuować. Premier Gun Dogs zaleca: puść szczeniaka za ptaki. „To uczy go używać nosa i polować na ptaki w różnych typach pokrycia terenu.”
Rutyna
Jak każdy pies, wizgla potrzebuje rutyny, by czuć się bezpiecznie i szczęśliwie. Karm, baw, trenuj, kładź spać o tych samych porach. Zmiana rutyny dezorientuje psa i utrudnia naukę. Rasa ta potrzebuje dużo ruchu – puść wizgla na pole przed treningiem, by wydał energię.
Trening polowy (field training)
Wizgla musi znać zwykłe komendy („siad”, „zostań”), ale specyficznie potrzebuje: „czekaj”, „wróć”, „zostaw to” i patrzenia w Ciebie na komendę. W przeciwnym razie musi być wolny, by szukać zwierzyny. „Czekaj” uczy się jak „zostań” – powoli cofasz się, powtarzając komendę, ostro „nie” gdy pies rusza. Powrót po imieniu – powtarzaj, aż będziesz pewny. Patrzenie w Ciebie – proste: powiedz imię, gdy pies jest przy Tobie. Zawsze chwal i nagradzaj. „Zostaw to” – ćwicz na spacerach, gdy pies podchodzi do czegoś, co ma zignorować. Komenda + chwała/przysmak. Wymaga powtórzeń. Bądź cierpliwy.
Wzmocnienie
Jeśli nie korygujesz delikatnie za KAŻDE niepożądane zachowanie, pies pomyśli, że czasem jest OK. Bądź surowy, ale miły za każdym razem, gdy pies nie słucha. Jeśli dajesz „stań”, a pies stoi na trzech łapach – delikatnie pchnij barki, aż pies potrzebuje czterech łap do równowagi. W właściwej pozycji – powtórz komendę z chwałą. To spokojna, ale ferma instrukcja – klucz do komunikacji i skutecznej nauki z psem.