Jak wychowywać szczeniaka australijskiego psa bydlarza (cattle dog / blue heeler)

Australijski pies bydlarz (Blue Heeler) to niezwykle inteligentna, napędzana rasa z grupy pasterskich. Pochodzą od kolii, dalmatynków i kelpi. Psia są plamiste lub plamiste, w kolorystycznej gamie od czerwieni do błękitów, z возможными oznakami tan. Oryginalnie hodowani do pomocy cowboyom z bydłem – tendencyjne do gryzienia bydła, by kierować stadem. Dla właścicieli domowych to duży problem – trzeba to wytrenować u szczeniaka. Trening bywa trudny – pies szybko się nudzi.

Instrukcje

  1. Zapisz szczeniaka na wczesne zajęcia treningowe, jeśli są dostępne. Dają podstawy posłuszeństwa: „siad”, „zostań”, „do mnie” itd. Najważniejsze: zajęcia uczą WŁAŚCICIELA, jak trenować psa. Jeśli brak zajęć – состав listę komend. Najważniejsze: powyższe + „nie” i „zostaw to”. Dodaj inne wedle uznania.

  2. Wyznacz czas w ciągu dnia na trening. Szczeniaki, zwłaszcza mądre rasy, szybko się nudzą. Sesje po 5 minut rozłożone w ciągu dnia > jedna sesja 30-minutowa. Trening w ciszy i bezpieczeństwie, z dala od rozpraszaczy. Psy bydlarze mają instynkt pościgowy – upewnij się, że w okolicy nie ma zwierząt, za którymi pies mógłby gonić.

  3. Pracuj nad JEDNĄ komendą naraz. By nauczyć „siad” – powiedz komendę, delikatnie pchnij pośladki w dół. Przytrzymaj przysmak nad nosem. Pies skupi się na przysmaku, a pośladki samą siądą. Nagradzaj NATYCHMIAST: jedzenie + chwała werbalna. Nagradzaj KAŻDEGO RAZU przy pierwszej nauce. Dla złożonych komend – rozbij na małe kroki, nagradzaj każdy, aż całość wejdzie w krew.

  4. Zadbaj o stymulację psa. Nie rób tych samych trików w tym samym porządku. Psy bydlarze szybko łapią routine – to ułatwia trening, JEŚLI pies jest zainteresowany. Zmieniaj kolejność komend. Gdy szczeniak dorosnie i opanuje więcej – kazuj komendy w różnych miejscach i kolejnościach.

  5. Ogranicz liczbę przysmaków. Psy pasterskie szybko tyją przy zbyt wielu przysmakach. Gdy szczeniak opanuje komendę – zacznij rzadziej dawać jedzenie. Chwal głosem: „dobry pies”, „dobry Reksio” – radosny, szczęśliwy ton. Pamiętaj: dla wielu psów, zwłaszcza grup roboczych i pasterskich, chwała głosowa od prowadzącego jest WIECEJ WARTA niż przysmaki.