Jeśli oglądałeś border colliego błyskawicznie przechodzącego parcour agility, wiesz, jak ekscytujący jest ten sport. Dla psów i prowadzących to ruch, wyzwanie i szansa na wzmacnianie więzi. Na zawodach pies musi pokonać trasę z przeszkodami. Ocena opiera się na czasie i punktach; kary za zbicie drążka, pominięcie przeszkody czy inne błędy.
Przeszkody skokowe (hurdle)
Skoki występują na każdym parcourze. Pies musi przeskoczyć drążki bez ich dotykania. Wysokość dostosowuje się do klasy wagowej. Na trasie spotyka się skoki pojedyncze, podwójne, potrójne, a także obręcze lub opony do przeskakiwania. Do treningów potrzebny jest dostęp do takich przeszkód.
Przeszkody kontaktowe
Każdy parcour zawiera przeszkody kontaktowe ze strefami, które pies musi dotknąć wszystkimi łapami. Pominięcie strefy to błąd. Do nich należą: ramka (A-frame), chodnik (dog walk), wahadło (teeter) oraz stół pauzy (pause table), gdzie pies musi zostać w zadanej pozycji przez określony czas. Opuszczenie stołu przed końcem odliczania to kara.
Słalom (weave poles)
Jedna z najtrudniejszych przeszkód. Pies musi przebiec między rzędem rur PVC, wije się między nimi. Nauka słalomu jest trudna, dlatego niezbędny jest własny zestaw lub dostęp do parcours. Można kupić prowadnice na rury ułatwiające naukę nawigacji.
Tunele i chuty
Żaden parcour nie obędzie się bez tuneli i chut (zapaśniętych tuneli). Zazwyczaj z materiału, by pies swobodnie przechodził. Pominięcie tunelu to kara. Można kupić przenośne tunele do treningu w domu lub dołączyć do klubu agility korzystającego z profesjonalnego sprzętu.