Choć wygląda na torturę, obroża kolcowa (prong collar) może być niezwykle pomocna w treningu. Zwłaszcza przy dużym psie, który Cię przepycha i ignoruje prośby – obroża działająca jak gryzienie matki szczeniaka szybko uczy chodu przy nodze. Zawsze skonsultuj potrzeby psa z profesjonalnym trenerem przed użyciem, i nigdy nie zostawiaj obroży na nieprzyglądanym psie.
Ciaganie na smyczy
Wiele psów szaleje na spacerach, zwłaszcza do parku czy do znajomych. To nie usprawiedliwia ciągnięcia Cię po chodniku. Niekontrolowany pies to niebezpieczeństwo: upuszczysz smycz – pies wbiegnie pod auto. To też zastrasza ludzi i zwierzęta, zwłaszcza z dziećmi. Zawsze wybieraj minimalną obrożę dającą efekt, ale jeśli pies ignoruje halter czy smycz dławiący – może być potrzebna obroża kolcowa.
Dławienie się
Czasem psy tak skupiają się na celu, że ignorują własny ból. Jeśli pies ciągnie tak mocno, że wstaje na tyłach – zagraża sobie. Zwłaszcza na smyczy dławiącej – pies nie powinien się wisdzieć na własnej obroży. To niebezpieczne też dla Ciebie przy dużym psie. Szybkie, stanowcze rzucenie obrożą kolcową kończy to zachowanie natychmiast.
Wskakiwanie (lunging)
Niektóre psy chodzą ładnie, aż zobaczą wiewiórkę, ptaka, innego psa. Nagle skaczą na smyczy. Jeśli trzymaisz smycz – możesz lądować na twarzy. Jeśli jesteś nieprzygotowany – smycz wyleci z ręki, pies w pościgu. Z obrożą kolcową pies sam się karze przy każdym niespodziewanym skoku.
Odmowa chodu
Może pies nie czuje się „outdoorowy”. Zdarza się u szczeniaków nie rozumiejących chód na smyczy lub rzadkich psów odmiennych chodzenia w deszczu. Pies nie decyduje, czy idzie na spacer – Ty jesteś liderem. Lekka korekta obrożą kolcową uczy, że spacery nie są opcjonalne.