Wyzwania i nastawienie
Adopcja psów z schronisk: wyzwanie, ale satysfakcjonująca. Korekta problemów behawioralnych frustrująca – historia często nieznana. Sukces = prośba o pomoc + własne instynkty + WIELKA cierpliwość. Opóźnienia w rehabilitacji: mogą być dobre (pies się uspokaja, akceptuje dom) lub złe (pies myśli, że złe zachowanie OK). Często mieszanka. Najważniejsze: NIE poddawaj się. Pracuj i bądź cierpliwy.
Potrzebne rzeczy
- Klatka
- Smaczki
Instrukcje
1. Czysta kartka – brak oczekiwań
Nigdy nie dowiesz się, dlaczego pies trafił do schroniska. Nie przewidzisz zachowania na podstawie przeszłości. Właściciele często kłamią przy oddawaniu. Pies mógł biec luźno nieznany czas. Zachowanie w schronisku ≠ zachowanie w domu. Nie bądź zbyt sztywny w oczekiwaniach.
2. Bonding z istniejącymi psami
Pozwól nowemu pieskowi poznać dom. Jeśli masz inne psy – niech się poznają bez Twojego nadmiernego wtrącania. Nadmiar uwagi/ochrony = zazdrość. Obserwuj z boku, unikaj faworyzowania. Psy muszą ustalić swoją stado. Mogą pomóc w treningu nowego i nauczą zasady domu. Jeśli nie masz innych psów – minimalizuj wpływ. Niech nowy pies eksploruje, znajdzie ulubione miejsce, poznaje dom.
3. Nie nadreactuj na wypadki/dziwne zachowania
Nie reaguj zbyt gwałtownie. Twoje psy zareagują na ostre "NIE!", ale nowy pies z traumą – ucieknie, pocisnie, drgnie. Rescuers: nerwowe piskanie/kakanie. Spokój, posprzątaj, idź dalej. Jeśli Ty nie widzisz katastrofy – pies szybciej to przetworzy. Smutne: jedyna uwaga, jaką niektórzy psy znają = kara. Psy społeczne – zrobią cokolwiek za interakcję. Twój pies mógł nauczyć się: wypadek = uwaga. Musisz pokazać: uwaga TYLKO za dobre zachowanie.
4. Rozpoznawaj język ciała
Ziewanie, lizanie pysk = nerwowość. Nowy pies może siedzieć z boku, obserwować, ziewać, lizać. Na początku ignoruj. Po tygodniach: uśmiechnij się, powiedz imię łagodnym głosem. Uspokajanie i budowanie poczucia bezpieczeństwa = klucz do uzdrowienia.
5. Przestrzeń + czas "MY"
Zbuduj zaufanie, by móc badać psa (urazy, kleszcze). Pokaż, że dotyk = bezpieczeństwo. Po porannym spacerze: czas "MY". Mała przestrzeń (łazienka) = bezpieczniej dla psa, który spędził lata w klatce / nora w naturze. Smycz na, wejdź do łazienki. Usiądź na podłodze, na jego poziomie. Gdy wygodnie – głaskaj głowę, mów imię, stopniowo: masaż, škrabanie brzucha. Cierpliwość, nie bierz osobiście, jeśli unika. Daj czas.
6. Ignoruj wypadki na początku
Wynoś na smyczy kilkadziesiąt razy dziennie. Chwal i radość, gdy zrobi. Smaczek po (plasterki parówki = irresistibile). Na wypadek: NIE reaguj, posprzątaj, ignoruj sprawcę. Psy kochają pozytywne wzmocnienie – nawet najbardziej zraniony pies chce Cię zadowolić (dawca smaczyków, jedzenia, uwagi).
Gdy pies nauczony do czystości – ktoś z stada może Cię testować okazjonalnym wypadem. Jeśli dawno było czysto – to celowy test. Ferminny "Nie"/"Złe" TYLKO jeśli złapiesz w czynności, potem ignoruj – brak uwagi, smaczyków, głaskania. Możesz zamknąć ten pokój. Trudne, nie biczuj się za gwałtowną reakcję na początku. Bądź świadomy, pracuj nad tym.
7. Witaj werbowanie
Nadejdzie moment, gdy pies spróbuje nawiązać kontakt. Stoi w drzwiach, obserwuje. Uśmiechnij się, powiedz imię, daj smaczek. Siedzi w kuchni przy gotowaniu – smaczek. Słuchaj intuicji. To werbowanie – bądź łagodny i cierpliwy.
8. Wybaczaj – sobie i psu
Będą zawrotne – wiele. Będziesz robić błędy. Wtopa bosa stopa -> przekleństwo/krzyk na psa. Zepsuty pamiątka, zjedzony chleb -> gwałt. Pozwól psu zobaczyć, jak się uspokajasz, głęboki wdech, gdy spokojny – "przepraszam". Potem: odpuść i idź dalej. Łatwo wybacz psu i sobie ze współczuciem.