Gryzienie i szcypanie to naturalne sposoby gry psiskich. Gdy pies dorasta i opuszcza legowisko, musi zrozumieć, że takie zachowanie wobec ludzi nie jest akceptowalne. Szczeniaki muszą gryźć (szczególnie przy zębaniu), ale muszą nauczyć się, że ludzkie palce i palce u stóp są tabu. Istnieją metody, by to im wytłumaczyć i przekierować gryzienie.
Instrukcja (dostosowana do wieku)
- Do 2 msc. życia: Mocno, stanowczo: "Nie!". Daj zabawkę do gryzienia zamiast ręki. Najlepsze dla bardzo młodych, którzy nie rozumieją jeszcze, że gryzienie jest nieodpowiednie.
- Ok. 2 msc.: Wydaj piszczący/kwiknący dźwięk. Szczeniaki uczą się u rodzeństwa: jeśli zagram zbyt mocno, zabawa kończy się. To sygnał "za mocno".
- Natychmiast po dźwięku: Przestań bawić i interakcję. Odejdź lub ignoruj przez chwilę. Uczysz: gryzienie = koniec zabawy.
- Gryzienie butów/spodni: Zamiast głosu – klasnij w dłonie. Nie reaguj werbalnie – to daje uwagę, którą pies chce, i pogarsza zachowanie.
- Ostatnia rata (gdy inne nie działają): Niski ryk + mocne (ale delikatne) chwytanie za kark (skrzydło). To metoda matki, gdy cierpliwość się kończy. Trzymaj, aż pies zrozumie koniec zabawy lub przekierujesz uwagę na zabawkę.
Stopniowe odzwyczajanie od gryzienia: do 2 msc. "Nie!" + zabawka; po 2 msc. piszczący dźwięk + koniec zabawy; gryzienie ubrań = klasnięcie (bez głosu); ostatecznie: ryk + chwyt za kark (metoda matki). Przekierowanie na zabawki zawsze.