Gwizdek – nie tylko dla psów pasterskich i myśliwskich
Każdy pies może korzystać z treningu gwizdkowego. Przydatne na duże odległości, gdzie głos nie dociera. Wymaga: czasu, cierpliwości, dobrego gwizdka.
1. Wybór gwizdka
- Różne częstotliwości (słyszalność dla Ciebie i psa).
- Plastikowe/metalowe, z kulką (pea) lub bez (pealess).
- Kulka: tryl, ale zamiera na mrozie.
- Bezkulkowy: nie zamiera, szybkie serie dźwięków.
- Dwutonowy: oba w jednym. Mega horn: megafon = większy zasięg.
2. Najpierw komendy głosowe
Jeśli pies nie reaguje na głos – nie zareaguje na gwizdek. Musi znać: „do mnie” / „tu” oraz „siedz”. Dopiero wtedy dodajesz gwizdek.
3. Unikalne sygnały dla każdej komendy
- Np. „siedz” = 2 krótkie dźwięki, „do mnie” = 1 długi.
- Klucz: łatwe do rozróżnienia, stosowane konsekwentnie.
4. Nauka „siedz” na gwizdek
- Pies siada na komendę głosową/gest.
- Następne „siedz” + gwizdek → ogromna chwała + przysmak.
- Powtórz, potem próbuj sam gwizdek.
- Alternuj: głos+gwizdek / sam gwizdek.
- Stopniowo zwiększaj dystans (do 50 m, potem poza zasięg wzroku).
5. Nauka przyzwywania (recall) na gwizdek
- Przyzwanie = impreza! Nigdy nie karaj psa, który przybiega – to uczy unikania.
- Jak przy „siedz”: dodaj gwizdek do „do mnie”, zwiększaj dystans.
- Mieszaj: czasem „siedz” + zostaw, czasem „siedz” + „do mnie”. Pies musi wiedzieć: „siedz” ≠ zawsze „do mnie”.
6. Ważne zasady bezpieczeństwa
- Gwizdki mogą być drażniące dla uszu (Twoich i psa). Uważaj gdzie i kiedy gwizdasz.
- Zapnij gwizdek na sznurku na szyi – zawsze pod ręką.
- Masz duplikat? Jeśli zgubisz – nowy może mieć inną częstotliwość = retrening.
- Gwizdek do treningu, nie do hamowania zachowań (nudne szczekanie, agresja) – tu: weterynarz/behawiorysta.