Łańcuch przymocowy (tie-out) mocuje psa do kotwy w ziemi, bieżnik (runner) – do nadciągowej linii/przewodu. Bieżnik pozwala biegnąć w obie strony – większy ruch. Niestety, oba nośą podobne ryzyka. Niektóre materializują się w minutach, inne rozwijają się w czasie. Choć oba zapobiegają ucieczce i niszczeniu ogrodu, jedyny bezpieczny sposób użycia to nadzór właściciela na zewnątrz.
Dławienie i splątanie
Kilka skoków i skrętów – pies spląta się w lince, smyczy, łańcuchu. Zapanikowany pies macha się, co dokręca linkę na szyi lub kończynie. Stąd dwa groźne urazy. Scenariusz 1: w minutach lina tak mocno się dokręca, że pies umiera lub doznawa uszkodzeń mózgu z tlenienia. Scenariusz 2: lina owija się wokół jednej lub kilku nóg – dokręca się tak mocno, że odcina krążenie, co kończy się amputacją.
Narażenie na ataki
Fakt, że pies nie może uciec, nie znaczy, że jest bezpieczny. Nawet ogrodzone podwórko nie chroni przed drapieżnikami. W stanie przywołanym, pies nie ucieknie od ataku innych psów, wilków, pum. Przykucie do bieżnika/łańcucha czyni go też wrażliwym na ludzkich dręczycieli szukających ofiary.
Problemy terytorialne
Wedle American Humane Society, psy przymocowane są niemal 3x częściej gryzą ludzi. Psy spędzające większość życia na łańcuchu/bieżniku ryzykują rozwojem niepożądanych zachowań: nadmierne szczekanie, agresja terytorialna (Cummings School of Veterinary Medicine, Tufts University). Zamknięcie psa na małym obszarze ogrodu na dłużej, z dala od ludzi, zwiększa szansę na obronę „swojego” terytorium i atak na każdego, kto wejdzie – w tym domowników.
Gryzienie i zadławianie
Pies chcący się uwolnić gryzie to, co przy obroży. Gryzienie plastikowo-owijanej liny drutowej – ostre fragmenty drutu perforują jelita, krwawienie wewnętrzne. Próbując przegryźć skórzaną/nylonową smycz, może połykać kawałek i zadławić się. Metalowy łańcuch nie bezpieczniejszy – nudny/lękliwy pies gryzie metal, ścierąc zęby do bolesnych szczypiec.