Blue heeler to wysokiego temperamento, średniej wielkości pies pasterski. Znany też jako Queensland Heeler i Australian Cattle Dog – mocny, zwinny, odważny. Ale też nieufny, niezależny, skłonny do gryzienia – nieodpowiedni dla rodzin z małymi dziećmi lub nowicjuszy. Przy odpowiedniej opiece i treningu blue heelery są doskonałymi towarzyszami i psami roboczym/sportowymi.
Szczepienia i opieka zdrowotna
Jak każdy szczeniak: regularne kontrole i szczepienia. Badania na choroby wpływające później: postępująca zapalenie siatkówki, dysplazja łokcia, choroba von Willebranda.
Podstawowy trening i zachowanie pasterskie
Każdy szczeniak potrzebuje podstawowego posłuszeństwa: przyjście na wezwanie, chód na luźnej smyczy, siedz, zostaw. Blue heeler, jako pies pasterski, musi też nauczyć się NIE gryźć ludzi – to narzędzie przy pracy z bydłem. Naucz delikatnie chwycając dziobak przy gryzieniu i trzymając głowę przy podłodze na chwilę LUB piszcząc jak rodzeństwo po ugryzieniu. Wymaga mnóstwa cierpliwości i uporu – to głęboko ukorzenione zachowanie.
Socjalizacja
Kluczowa ze względu na nieufność rasy. Zapewnij kontakt z jak najwięcej psów i ludzi w jak najwięcej sytuacji. Zabierz dużo smaczyków – socjalizacja ma być przyjemna.
Dobra pielęgnacja
Futro blue heelera wymaga mało pracy. Podwójne futro: okazjonalne dokładne czesanie i grzebienie. Jeśli pies się brudzi, wytrzymuje częste kąpiele z delikatnym szamponem. Jeśli często kąpisz – delikatny szampon i odżywka, gdy futro suche.
Zajęty blue heeler = szczęśliwy
Wygląda na nieskończenie energicznego. Inteligentny i aktywny – potrzebuje zadań, nie może zostawiony na podwórku sam. Interaktywne zabawki, częste zabawy, trening do pracy. Nawet młody: podstawy agility lub pasterstwa. Musi mieć bodźce fizyczne i psychiczne. Ale nie przeciążaj wczesnym treningiem: umiarkowane spacery, unikaj długich biegów, skrętów i skoków – chroni rosnące kości, stawy, mięśnie.