Wstęp
Samiec powinien produkować ok. 10 mln plemników na funt masy ciała. 70-funtowy labrador = 700 mln plemników. Często winę za mały miot rzuca się na sukę – to błąd. Wiele czynników wpływa na wielkość miotu: rasa, wiek samca, a nawet same zarodki.
Suki: zdrowie
- Niedobory tarczycy → mniej komórek jajowych → mniejszy miot.
- Genetyka – inbreeding zmniejsza wielkość miotów. inne choroby: anomalia Pelger-Hueta, dystocia, mykoplasma T-strain.
Suki: wiek
Wiek wpływa na wielkość miotu. Nie tylko stare psy – zazwyczaj najmlodsze i najstarsze suk dają mniejsze mioty (nie reguła). Często pierwszy miot mały, kolejne większe. Ok. 5. r.ż. wielkość miotu znowu maleje.
Samce
Nie zawsze wina suki. Niedobór tarczycy u samca → niższa liczba plemników → mniejszy miot. Ze wiekiem samiec produkuje mniej plemników zdolnych do zapłodnienia (szczególnie po 6. r.ż.).
Rasa
Małe rasy = mniejsze mioty, duże = większe. Labrador: 5-10 szczeniaków. York/jorki/chihuahua: 2-5. Badanie Crown Partners i Royal Canin: 80% miotów tych ras to ≤4 szczeniata.
Zarodki
Zarodki też mogą być przyczyną. Mogły być więcej, ale zostały zreabsorbowane. Powody: problemy w rozwoju (śmierć zarodka), uraz matki, genetyka, infekcje, szczepienia.
Odżywianie
Kluczowe w ostatnich 3 tygodniach ciąży – szczeniata zyskują 75% masy urodzeniowej. Jeśli matka nie dostaje wystarczająco składników – szczeniata giną, rodzą się martwe, mniej przeżyje.