Parzenie psa to nie tylko "pozyskanie szczeniaków" – to przekazanie genów, wad i zalet. Odpowiedzialne parzenie zaczyna się od analizy rodowodów i zdrowia obojga psów.
Kroki do skutecznego i bezpiecznego parzenia
1. Analiza rodowodów i historii zdrowia
Odrzuć partnerów z chorobami genetycznymi w linii: dysplazja stawów, PRA (zanik siatkówki), choroby serca, hemofilia, padaczka. Korzystaj z baz danych (OFA, CERF, PennHIP).
2. Badania weterynaryjne obojga psów
Pełne badanie kliniczne, badania krwi, badania genetyczne specyficzne dla rasy. Oba psy muszą być zdrowe, odszczepione, odrobaczone.
3. Obserwacja loki suki
Początek: puchnięcie pochwy, częste lizanie, krwawista wydzielina. Ok. 10–14 dzień: wydzielina rozjaśnia się do różowawo-słomkowej – to znak owulacji.
4. Test progesteronu (opcjonalnie, ale zalecane)
Precyzyjne wyznaczenie dnia owulacji. Kluczowe przy sztucznym nasieniu lub wjeździe do kocura z innego miasta.
5. Termin parzenia
Parzymy, gdy wydzielina jest słomkowo-różowa LUB progesteron > 5 ng/ml (wzrost gwałtowny). Powtórz parzenie po 24–48h dla pewności.
6. Obserwacja po parzeniu
Wczesne objawy ciążi (2–3 tydzień): spadek apetytu, powiększone grudki, apatia. Potwierdzenie u weterynarza: test relaksyny (ok. 25 dzień), USG (28–30 dzień), rentgen (po 45 dniu – liczba szczeniaków).
Zasada: Parzymy tylko psy zdrowe, zbadane, zgodne ze standardem, z temperamentalnymi przysposobieniami. Każdy szczeniak to 10–15 lat życia – bierz odpowiedzialność.