Pies terapeutyczny ≠ pies pomocniczy (service dog)
Pies terapeutyczny (therapy dog) to wolontariusz z przewodnikiem, odwiedzający szpitale, domy opieki, szkoły – daje miłość, nadzieję, kontakt. Nie ma praw dostępu do miejsc publicznych (sklepy, komunikacja). Wymaga certyfikatu zespołu (handler + pies).
Proces adopcji i certyfikacji
- Znajdź schronisko z programem terapią – często oznaczają psy przydatne do tej roli.
- Wizyta i obserwacja – szukaj psa: przyjaznego, bez agresji, z podstawową posłuszeństwem, chętnym do kontaktu.
- Wniosek adopcyjny – dowody stabilnego domu, karmy, weterynarii, opłata.
- Przygotuj dom – miski, legowisko, zabawki, bezpieczny ogród.
- Test nocny – czy pies się akklimatyzuje, czy nie wyje, nie niszczy.
- Formalna adopcja + kurs posłuszeństwa (trener z doświadczeniem) – budujesz komunikację i zaufanie.
- AKC Canine Good Citizen (CGC) – test 10 umiejętności (spacer na luźnej smyczy, przyjście na wezwanie, reakcja na obcych, itp.). W Polsce: odpowiednik PTZ / Polskie Towarzystwo Kynologiczne – egzamin PT.
- Kurs zespołu terapeutycznego – organizacje: Fundacja „Pies i Człowiek”, „Labradoodle Terapia”, „Fundacja Przyjaciele Psa”, Międzynarodowa: Pet Partners, TDI. Teoria + praktyka w placówce.
- Certyfikat i wizyty – min. 20h rocznie wizyt, by utrzymać certyfikat.
Dlaczego psy z adopcji?
Przeżyły trudności, są wdzięczne, empaticzne, często mają własne „blizny” – łatwiej nawiązują kontakt z ludźmi w kryzysie.
Wskazówki
- Nie każdy pies nadaje się – test temperamentu (np. Campbell) u behawiorysty.
- Zdrowie: szczepienia, odrobaczanie, badanie ogólne, brak chorób zakaźnych.
- Ubezpieczenie OC dla psa terapeutycznego.
- Opieka nad sobie – wypalenie wolontariusza jest realne.