Czarny Syndrom Psa – niewidzialne upośledzenie w adopcji
Duże, czarne psy czekają w schroniskach 2-4x dłużej. Powody: superstycje (czarny pies = pech/zło), trudniej ich sfotografować, sierść widoczna na jasnych ubraniach (ale na ciemnych nie!), "wszyscy chcą małego jasnego psa". To niesprawiedliwe – czarne psy są tak samo miłujące.
Krok 1: Rozważ adopcję dużego czarnego psa
Idąc do schroniska – patrz na nich jako na pierwsze opcje. Często to najspokojniejsi, najbardziej wdzięczni towarzysze.
Krok 2: Mieszańce labrador czarny – najczęstsza grupa
Autor artykułu adoptował takiego – "Mr. Amazing". Spokojny, nie skakał na siatce. W domu okazał się najlepszym psem. Nie oceniaj po wyglądzie w klatce.
Krok 3: Promuj czarne psy w rozmowach
Masz znajomego szukającego psa? Opowiedz o czarnych. Mit: "czarna sierść widoczna". Prawda: zależy od Twojej garderoby i mebli. Niektóre czarne psy ledwo linieją. Mit: "czarny pies = pech". Prawda: adopcja to dobre uczynienie = dobra karma.
Krok 4: Pomóż im błyszczeć w zdjęciach
Czarne psy źle wychodzą na zdjęciach – trudno zobaczyć wyraz twarzy. Triki:
• Jasne tło (ściana, koc, śnieg)
• Kolorowe dodatki: kapelusz, szalik, bandana, piłka w pysku, wysunięty język
• Kadry w profilu lepiej niż twarzą
• Dobraświetlenie (naturalne, złota godzina)
Udostępniaj na FB, Instagram, stronie schroniska. Zdjęcie decyduje o kliknięciu "adoptuj".
Krok 5: Bądź ambasadorem
Spaceruj z czarnym psem, pokazuj jego charakter. Ludzie zmieniają zdanie widząc żywego, szczęśliwego psa.