Cele robocze :W przypadku niektórych pracujących psów posiadanie zadokowanego ogona było praktyczne, a nawet niezbędne do ich konkretnej pracy. Na przykład, gdy niektóre psy myśliwskie ścigały ofiarę przez gęsty zarośla, długi ogon może stanowić ryzyko splątania. Dokowanie ogona zmniejszyło to zagrożenie, umożliwiając psu skuteczniejsze poruszanie się. Niektóre ogony psów hodowlanych zostały również zadokowane, aby zapobiec obrażeniom podczas ich pracy, na przykład podczas poruszania zwierząt gospodarskich.
Zapobieganie chorobie :Wiele lat temu istniały tradycje ludowe, że dokowanie ogona psa może pomóc w zapobieganiu lub leczeniu różnych chorób, w tym wścieklizny. Nie było podstaw naukowych dla tego przekonania.
Zapobieganie urazom :W przeszłości psy były powszechnie używane do walki, a niektórzy ludzie zadokowaliby ogony swoich walczących psów, aby uniemożliwić ich przeciwnikom złapanie ogona jako sposób na zdobycie przewagi w walce.
Preferencje estetyczne :Niektórzy ludzie wolali wygląd psów z zadczonymi ogonami i postrzegali je jako pożądaną zmianę kosmetyczną.
Standardy rasy :Na pokazach psów niektóre standardy rasy tradycyjnie podkreślają zadokowany ogon w ramach wyglądu rasy, szczególnie w przypadku konkretnych ras dla psów, pracujących i sportowych.
Warto jednak zauważyć, że dokowanie ogonów jest uważane za niepotrzebną praktykę przez wiele organizacji dobrostanu zwierząt. Jest to coraz bardziej okrutne i niepotrzebne, a wiele krajów ma teraz przepisy i przepisy, które ograniczają lub zabraniają praktyki dokowania bez ważnego powodu medycznego. Dokowanie ogona odbywa się obecnie przede wszystkim z powodów estetycznych w bardzo niewielu krajach.