Jankiąc pies nie chce denerwować. To złe nawyki do przetrwania w stresie. Pamiętaj: szczeniak to jak niemowlę – nie zna odpowiednich zachowań, dopóki się nie naucz. Gdy zauważysz problem, zacznij rejestrować incydenty, by znaleźć przyczyny.
Etap szczeniaka
Szczeniak nie zna manier ani zachowań. Nie potrafi uspokoić się w stresie. Wymaga cierpliwości. Szczeniak przyzwyczajony do towarzystwa (duży rzut) – czuje komfort i wsparcie. Po oddzieleniu od matki i rodzeństwa naturalnie wyraża strach jankiem.
Lęk rozdzieleniowy
Pies jankie, gdy widzi/czuje gwałtowną zmianę w Twojej obecności. Przyzwyczajony do Ciebie, widzi pakowanie torebki lub idąc do drzwi – wie, że odchodzisz. Rasy różnie reagują: chow, teriery trudniej znoszą rozdzielenie. Psy z lękową osobowością mocniej reagują na samotność w aucie/domu.
Trwałe nawyki
Gdy szczeniak wyrośnie z problemów rozwojowych, a janki continue – to nawyk. Jeśli nagradzałeś uwagą (głaszczenie, uspokajający głos), pies myśli, że to OK. Nie dawaj przysmaków, nie karmij, nie głaszcz, nie zwracaj uwagi przy jankach. Nawiązuj kontakt wzrokowy, ciałem zablokuj to, na co patrzy.
Skutki poszukiwania uwagi
Jeśli za każdym jankiem dajesz uwagę – potwierdzasz, że janki działa. Sugestia: klatka/klatka, by ograniczyć widok osoby/aktywności wywołującej janki. Gdy pies uspokoi się i przestanie jankąć – podejdź, nagrodź cierpliwością. Gdy pies zrozumie, że janki nie daje efektu – zniknie w czasie. Bądź cierpliwy – zmiana zachowania to tygodnie.