Teoria dominacji (lata 30.) oparta na wilczej stadzie – dzisiaj krytykowana. Angelica Steinker: wilki ≠ psy w relacji z człowiekiem. Behawioryści: dominacja istnieje, ale przyczyny i leczenie – sporny temat. Profesjonalista behawiorysta konieczny – niebezpieczne metody w amatorskich rękach.
Główne koncepcje
Teoria dominacji (historyczna)
Dominacja = konflikt. "Dominujący pies" = do modyfikacji behawioralnej. Przemoc: chwytanie dzioła, alfa-rolowanie, trząsanie za kark, wiszenie na smyczy. Zapobieganie: jedzenie przed psem, unikanie ciągania liny. Prawda: psy nie kojarzą dominacji z przedmiotami (brak konfliktu). Może wystąpić wokół "kluczowych zasobów" (jedzenie, zabawki, uwaga) – "resource guarding" = agresja z niepewności, nie dominacji.
Dominacja społeczna
Miejsce w "stada" (rodzinie). Roger Abrantes: dominacja i podriządkowanie = ewolucyjnie stabilna strategia agresywnych zwierząt stadnych. Dominacja (agresja społeczna) = dążenie do partnerów. Rytualne pozy, mimika, wokalizacje. Obie formy potrzebne do hierarchii – żadna nie "zła".
Agresja dominacyjna
Cecha środowiskowa i dziedziczna. Terrierzy: agresja płciowa. Rasy stróżnicze: terytorialne. Pasterskie: "pchnięcia" dzieci/zwierząt (pasterstwo). Ale: nie jest raso-specyficzna.
Język ciała dominującego psa (bez agresji)
Postawa "wysoka", przód ciała, uszy do przodu (nie spłaszczone), oczy szeroko otwarte, stały kontakt wzrokowy, zamknięte lub lekko otwarte paszczę – zęby niewidoczne.
Zrozumienie kontekstu > etykiety. Profesjonalista = bezpieczeństwo.