Nomadyzy z ludu Czukczów z północno-wschodniej Syberii hodowali huskie syberyjskie przez tysiące lat. Psy służyły do ciągnięcia sań i polowania na foki. Cechowały się niesamowitą wytrzymałością – pokonywały ogromne dystanse przy minimalnym pożywieniu i wytrzymywały temperatury do -60°C (ok. -75°F).
Wczesna historia
Czukczowie zaprzęgali do 20 psów do ciągnięcia ciężkich ładunków po trudnym terenie. W nocy psy spały w namiotach, ciepłąc swoich opiekunów ciałem.
XVIII wiek – czasy kozaków
Kozacy handlowcy futrami agresywnie ekspandowali na tereny Syberii. Czukczowie dzięki sań z huskimi udawało im się uciekać przed żołnierzami.
Rosja komunistyczna
Reżim uważał huskie za luksus i symbol statusu. Czukczów, którzy trzymali psy, represjonowano – więziono lub zabijano. Rasa prawie zniknęła z Syberii. Przeżyła dzięki wywozie kilkudziesięciu psów do Alaski w 1908 r. przez Williama Goosaka. W Alasce huskie zyskały sławę jako doskonałe psy sańowe. Eksport skończył się w latach 30., gdy ZSRR zamknęło granice.
Sława i uznanie
W 1925 r. Leonhard Seppała z zespołem huskiów przejechał 560 km, by dostarczyć szczepionkę na odrętwicę do Nome. Amerykański Klub Kennel (AKC) uznał rasę w 1930 r. Dziś huskie syberyjskie to doskonałe psy sańowe, towarzysze rodziny i psy terapeutyczne.