Straż czy groźba?
Wszyscy baliśmy się rykącego, dzierżącego psa – strach uzasadniony. Ale większość psów walczących lub gryzących nie robi ze złośliwości ani nienawiści. Wiele ras hodowano do ochrony „własności” – nasza rola: prewencja i trening dla bezpieczeństwa ludzi i psów.
Historia – rasy bojowe i myśliwskie
- Małe: buldog francuski, Olde Boston Bulldogge – bezlitosne w polowaniu na szczury
- Duże: bull terrier, american pit bull terrier, mallorquin bulldog, irish blue terrier – ochrona, polowanie, walka
Kluczowe czynniki: temperament, trening, socjalizacja
Ekspert Adam Katz: walka/gryzienie zależy od „temperamentu, treningu i socjalizacji”. Błąd: zakładanie, że pies nie zaatakuje, bo w domu spokojny. Na smyczy pies może stać się agresywny, a luźny – łagodny. „Kwestia nie w tym, czy pies jest miły, ale jak temperaments dwa psów oddziałują na siebie”.
Mity o ugryzieniach
Były weterynarz Pete Wedderburn (UK Telegraph): większość ugryzień w domach, łagodne. Winna często ludzka strona – słaby trening, nieumyślne prowokowanie. Media skupiają się na najgorszych atakach „ras bojowych”.
Raport AVMA 2001 – rola kontroli zwierząt
Task Force on Canine Aggression: agencje Animal Control to klucz do bezpieczeństwa publicznego. Licencjonowanie, egzekwowanie smyczy, kontrola zwierząt luźnych, śledzenie ugryzień, edukacja społeczna.
Rozwiązania prewencyjne (DogBiteLaw.com)
- Edukacja bezpieczeństwa z psami w szkołach
- Wymóg ubezpieczenia OC właścicieli psów (odszkodowanie ofiar)
- Sklepy zoologiczne: informacje o rasach dla kupujących
- Prawo o smycach (wymóg smyczy wszędzie poza prywatnym domem) i o wtargnięciu psów
- Egzekwowanie zakazu walk psich
- Wsparcie badań nad atakami i prewencją