Rosomaki przystosowani do najsurowszych środowisk Ziemi. Ich adaptacje:
Futro: Gęsty podfutrz i długie, wodoodporne włosy ostrożne – doskonała izolacja.
Budowa ciała: Kompaktowe, masywne, krótkie nogi, niski środek ciężkości – ruch w głębokim śniegu i trudnym terenie.
Duże łapy: Jak rakiety śnieżne – rozkładają ciśnienie, zapobiegają zapadaniu.
Długie pazury: Mocne, niewsuwalne – wspinanie, roszczepianie zamrożonych padlin, obrona.
Mocne szczęki i zęby: Kruszą kości, rozdzielają mięso.
Tryb samotny: Duże terytoria – mniejsza konkurencja o pożywienie.
Efektywny metabolizm: Maksymalne energii z pożywienia – kluczowe w ubogim środowisku.
Znakowanie zapachowe: Piósem z gruczołów – ustalanie i obrona terytorium.
Rozprzestrzenienie: Tundra arktyczna, borealne lasy, góry, lasy umiarkowane.
Dieta oportunistyczna: Padliny, małe ssaki, rośliny, ptaki – wszystko, co dostępne.
Dzięki temu rosomaki zasłużyli na miano nieugiętych przetrwających.