Na wyginiecie tarpana (Equus ferus ferus) – ostatniego dzikiego konia Europy – składało się kilka czynników:
- Polowanie: Na mięso, skórę i skórę wyrobioną, zwłaszcza w XIX wieku, gdy popyt na skóry konne do mundurów i sprzężu wzrósł.
- Utrata siedliska: Euroazjatyckie stepy były uprawiane i zaludniane, co odcinało tarpanom dostęp do paswisk i wody.
- Choroby: Tarpan był wrażliwy na choroby wprowadzone z koniami domowymi: grypa konna, faucja (glanders), wąglik.
- Skrzyżowywanie z koniem domowym: Mieszanie genów z koniem domowym doprowadziło do utraty czystej linii genetycznej – ostatnie "czyste" tarpany zginęły w połowie XIX w., a ostatni w niewoli zmarł ok. 1909 r.
Dzisiejsze koniki polskie (konik polski) i heckowe konie to próby "odtworzenia" tarpanu przez selekcję wsteczną, ale genetycznie nie są identyczne z oryginałem.