Lisy polarne (Vulpes lagopus) to mistrza przetrwania w Arktyce. Ich miejsca snu zmieniają się z pór roku:
Zima – nory śnieżne
- Kopane w gwałtownej śniegu (zweściach, pod wypaczaniami skał).
- Zawiązane tunelami i komorami – izolują od mrozu (do -50°C) i wiatru.
- Często wielopokoleniowe, rozbudowywane latami –有些拥有上百个入口。
- W norze lisica rodzi i wychowuje młode (kwieciec-czerwiec).
Lato – nory ziemne i schrony skalne
- Gdy śnieg topnieje, lisy przechodzą do nor kopanych w ziemi (często po zajęcach, wyżach) lub schronień pod skałami/korzeniami.
- Latem lisy są bardziej nomadyczne – śpią w różnych miejscach w zależności od dostępności jedzenia (lemingi, ptaki, jada).
Adaptacje ułatwiające sen w ekstremalnych warunkach
- Gęsta sierść (najcieplejsza wsród lisów) – zmienia kolor: biała zimą, brązowo-szara latem (kamuflaż).
- Szerokie łapy – działają jak snopaty, izolują od zimna, ułatwiają kopanie.
- Specjalny nos – zwalnia przepływ powietrza, ogrzewa je przed wejściem do płuc.
- Zwięzienie naczyń krwionośnych w kończynach (kontrprąd) – minimalizuje stratę ciepła.
Ciekawostka
Lisy polarne nie śpią "na zewnątrz" wprost na śniegu – zawsze szukają lub budują schronienie. To klucz do przetrwania w jednym z najtrudniejszych środowisk na Ziemi.