Lisy arktyczne wykazują również zachowanie znane jako „śnieg”. Kopią nory w śnieżkach, tworząc ukryte normy do schronienia i porodu. Te normy zapewniają izolację i ochronę przed trudnymi arktycznymi warunkami pogodowymi, jednocześnie zapewniając, że obecność lisów pozostaje ukryta przed potencjalnymi drapieżnikami i ofiarą.
Oprócz zabarwienia futra i zachowań burrowania lisy arktyczne ewoluowały dodatkowe strategie kamuflażu. Ich krótkie nogi, zaokrąglone uszy i krzaczaste ogony pomagają zmniejszyć utratę ciepła, utrzymując temperaturę ciała, jednocześnie minimalizując zakłócenia otaczającego śniegu. To pozwala im przemieszczać się ukradkiem przez środowisko bez pozostawiania łatwo zauważalnych śladów lub zakłóceń na śniegu.
Ponadto stosunkowo niewielki rozmiar lisa Arktycznego w porównaniu z innymi psami dodatkowo zwiększa jego możliwości kamuflażu. Mogą łatwo ukryć się za skałami, kopcami śniegu lub innych naturalnych cech w ich środowisku, co stanowi trudności z dostrzeganiem ich z daleka.
Podsumowując, wyjątkowe taktyki kamuflażu Arktycznego Foxa, takie jak białe futro zimowe, śnieg, krótkie cechy ciała i niewielkie rozmiary, pozwalają mu bez wysiłku wmieszające w arktycznym otoczeniu, zapewniając jego przetrwanie i sukces w tym wymagającym ekosystemie.