Wielu zwierząt zachwyca puszystymi ogonami! Oto przegląd najbardziej znanych przykładów, pogrupowanych systematycznie:
Ssaki (Mammalia)
Rodenty (Rodentia)
- Wiewiórki (Sciurus vulgaris, S. carolinensis itp.): Ikona puszystego ogona – równowaga, sygnałowanie, ocieplenie.
- Chipmunki (Tamias): Krótsze, zaokrąglone, puszyste.
- Szczury puszystoogone (np. Neotoma): Inne niż synantropijne szczury.
Psowate (Canidae)
- Lisy (Vulpes vulpes i inne): Długie, gęste, puszyste ogony („kiesz”) – równowaga, ocieplenie (zakrywanie pyska), sygnałowanie.
- Wilki: Ogony z charakterystyczną kępką sierści na końcu, mniej puszyste niż u lisów.
- Kojoty, szakale: Podobnie.
Inne ssaki
- Szop pracz (Procyon lotor): Puszysty ogon z czarno-białymi pierścieniami.
- Oposumy (Didelphis): Chwytne, owłosione ogony – wyglądają puszysto.
- Kangury: Masywne, puszyste ogony – trzecia noga (wsparcie), równowaga.
- Lemingi: Krótkie, puchate.
- Pajęczaki (np. pająki skorpionowate – nie ssaki): Niektórze skorpiony mają "puszyste" metasomy (ogony) z muchwą.
Ptaki (Aves)
- Pawy (Pavo): Samce – legendarne, rozkładane pokrywki ogonowe (nie prawdziwe ogony, ale pióra pokrywkowe) – pokaz towarzyski.
- Bażanty: Długie, ozdobne ogonowe.
- Wielkie papugi (ara, kakadu): Często długie, puszyste ogony.
Inne grupy
- Niektóre jaszczurki (np. geckony liściaste): Puszyste ogony (miściszenie, odstraszanie).
- Skorpiony (Arachnida): Metasoma ("ogon") u niektórych gatunków gęsto owłosiona.
Uwaga: Lista nieegzaktywna. "Puszystość" zależy od gatunku, płci, sezonu, wieku. Funkcje: równowaga, komunikacja, ocieplenie, odstraszanie, chwytanie.