Opsy wirginijskie to urocze zwierzęta z potrzebą troski – ale są dziko, i udomowienie ich wymaga wysiłku. Choć można je oswoić, niektóre stany nie pozwalają na opiekę nad zwierzętami dziczymi innym niż licencjonowani rehabilitanci. Jeśli w Twoim stanie jest to dozwolone i decydujesz się na adopcję, stwórz miłujące środowisko i postępuj zgodnie z zaleceniami treningu higienicznego. W odpowiednich warunkach oposy dobrze się adaptują i zostaną udomowione zanim się zdążysz obejrzeć.
Instrukcje
Mów cicho wokół oposa, pilnuj ciszy w otoczeniu. Opsy mają wyjątkowo czuły słuch. Nie pozwól dzieciom na gwałt i hałas.
Obsługuj oposa delikatnie i z premedytacją. Nie przerażaj, chwytając gwałtownie. Pozwól mu poznać Twoje podejście. Pozwól wspinać się na siebie, ale nie trzymaj w dłoniach jak misiu – oposy wolą być pionowo i dotrzeć na szczyt. Ogranicz przekazywanie z rąk do rąk – to je przeraża.
Przygotuj ciche miejsce do snu z pokryciem w dobrze wentylowanym pomieszczeniu. Pościel w stylu torby (pouch), jak naturalna torba młodych oposów. Nie zamykaj w klatce drutowej ani akwarium – widok aktywności w klatce przeraża i dezorientuje. Często wyjmij z legowiska, by zapobiec panice i dać ruch.
Połóż oposa na kolanach w krzesełkoahu. Połóż na głowie, by bawił się włosami. Ta zabawa naśladuje rummaging i gniazdowanie w lesie – uspokaja oposy.
Stopniowo wprowadzaj na zewnątrz – wczesnym rankiem lub o zmierzchu. Nigdy nie stawiaj na trawie i nie zostawiaj – to straszne. Jeśli usadzisz – usiądź z nim.
Stawiaj miseczkę z wodą, trzymaj dietę National Opossum Society. Karm: orzechy migdałowe przetworzone, świerszcze, larwy, ugotowane jajka, bezkosztowe drób i ryby. Owoce do 3 razy w tygodniu, błonnik: śniadaniowe ziarna, pieczywo. Kałeczka do pościelki.