Jamnik, czyli „pies borsuczy”, wyhodowano w Niemczech do polowania na borsuki.
Długie, niskie ciało pozwalało mu wkradać się do nor borsuków, a krótkie nogi dawały dźwignię do kopania. Wyostrzony węch i słuch pomagali tropić ofiarę pod ziemią, a uparta, nieustępliwa natura czyniła go wytrwałym polowcą. Silne szczęki umożliwiały chwytanie i pokonywanie borsuków.
Choć rola polowa zanikła, jamniki zachowują te cechy i są popularnymi towarzyszami.