Jakie adaptacje zwierząt pomagają im unikać drapieżników?

Maskowanie

Kryptyka: Wtopienie się w otoczenie, by uniknąć wykrycia.
Mazerada: Podobieństwo do innego organizmu lub obiektu, by zmylić drapieżnika.
Dysplej deimatyczny: Nagła, nieoczekiwana zmiana wyglądu lub zachowania, by przerazić drapieżnika.

Sygnały ostrzegawcze

Apozematyzm: Jaskrawe kolory i wzory sygnalizujące trujący lub niebezpieczny charakter.
Mimikria: Podobieństwo do innych gatunków niebezpiecznych lub nietrawialnych.

Obrona chemiczna

Środki odstraszające chemiczne: Produkcja substancji o nieprzyjemnym zapachu lub smaku, by zniechęcić drapieżnika.
Substancje toksyczne: Produkcja lub gromadzenie toksyn powodujących urazy lub choroby u drapieżników.

Obrona fizyczna

Kolce i ciernie: Ostre występy na ciele odstraszające drapieżników.
Twarde ekzoszkielety lub skorupy: Twarde pokrywy zewnętrzne chroniące zwierzę.
Pancerz: Pogrubiona skóra lub płyty kostne zapewniające ochronę.

Adaptacje behawioralne

Reakcja ucieczki: Szybka ucieczka przy zagrożeniu.
Agresja obronna: Prezentacja agresywnego zachowania w celu zniechęcenia drapieżnika.
Życie w grupie: Życie w stadzie zwiększa ochronę i zmniejsza szansę na wyłapanie osobnika.
Czuwanie: Utrzymywanie alertności i świadomości otoczenia, by wcześnie wykryć potencjalnych drapieżników.