Co czyni zwierzę nadajnym do skamieniałości?
Skamienienie to rzadkie zjawisko. Aby reszty zwierzęcia zostały zachowane, muszą spełnić się kilka warunków.
Sprzyjające warunki skamieniałości
Szybkie zasłonięcie: Szybkie pokrycie osadem jak błoto, piasek, popiół wulkaniczny chroni reszty przed posiłkownikami i rozkładem.
Twarde części: Zwierzęta z kośćmi, pancerzami, zębami lub innymi strukturami twardymi łatwiej skamieniają niż miękkocieliste.
Środowisko beztlenowe: Niskie poziomy tlenu w osadzie zwalniają rozkład i poprawiają szanse zachowania.
Stabilne ustawienie geologiczne: Obszary z małą erozją lub aktywnością tektoniczną lepiej zachowują kopaliny.
Zwierzęta spełniające te kryteria
Organizmy morskie: Oceany dają idealne warunki do szybkiego zasłonięcia i małego tlenu. Dlatego kopaliny tryLOBITÓW, ammonitów i ryb są powszechne.
Zwierzęta lądowe blisko wody: Tworzywa żyjące w torfowiskach lub nad rzekami częściej były szybko zasypywane przez powódź czy osuwiska. Dinozaury, ssaki, gady często pasują do tego wzorca.
Zwierzęta z twardymi pancerzami lub szkieletami: Szczypce, ślimaki, koralowce i kręgowce z kośćmi są dobrze reprezentowane w kopalnach.
Mniej prawdopodobne do zachowania
Organizmy miękkocieliste: Meduzy, robaki, owady rzadko tworzą kopaliny.
Zwierzęta w surowych środowiskach: Pustynie i góry z dużą erozją rzadko zachowują kopaliny.
Zwierzęta blisko aktywnych płyt tektonicznych: Trzęsienia ziemi i wulkanizm mogą niszczyć dowody kopalne.
Nawet w idealnych warunkach tylko ułamek organizmów staje się kopalinami. Proces wymaga unikalnego połączenia czynników.