Od delikatnego dojenia po gwałtowną obronę młodych – kozły często godzą swe imię. Choć znane z instynktu macierzyńskiego, nazwa „koza” (ang. nanny) pochodzi od angielskiego imienia Anne – samce to „billy” (William), a „nanny” to skrót od Anne. Kozły mogą astrygować inne zwierzęta, np. jagnięta, gdy ich matki nie mogą ich karmić.
Historia
Przez wieki kozły opiekowały się nie tylko własnymi dziećmi, ale też obcymi – nawet innymi gatunkami. Często adoptują niemowlęta konie, świń i najczęściej jagniąt, karmiąc, czyszcząc i broniąc ich jak własne.
Dojenie
To najważniejsza rola. Koza daje bogate w składniki odżywcze mleko od urodzenia. Może dojować też inne zwierzęta, np. jagnięta, których matki nie mogą ich karmić – cenne dla rolnika, dlatego wielu trzyma 1–2 kozły.
Czyszczenie
Kozły dbały o higienę młodych, lizając futro – usuwają brud, owady i budują wiązanie. To działa też przy adoptowanych zwierzętach innych gatunków.
Ochrona
Kozły bronią młodych gwałtownie, chyba że wiedzą, że zagrożenie nie jest realne. W naturze kozły górskie wychowują młode na urwiskach, co utrudnia drapieżnikom dostęp. W razie ataku koza broni się rogami.