Wstęp
Młodzie indyków potrafi dobrze latać. Oznacza to, że mogą uciec i posadzić na wysokich drzewach, poza zasięgiem. Na szczęście łatwo to naprawić bez krzywdzania ptaka. Prawidłowo wykonane, przycięcie końcówek piersiowych perz efektywnie uziemia indyka do czasu, aż nowe perze wyrosną. Ponieważ indyki przycina się wyłącznie po to, by pozbawić ich zdolności lotu, estetyka nie ma znaczenia. Wystarczy przyciąć jedno skrzydło na ptaka.
Niezbędne narzędzia
- Solidne, ostre nożyce
Instrukcja krok po kroku
-
Zabezpiecz indyka na kolanach
Usiądź na kolanach, nogi pod sobą. Chwyć obie nogi indyka przy kolanach lewą ręką, a prawą ręką i przedramieniem objęcie jego klatkę piersiową. Przytul ptaka do klatki piersiowej, żeby patrzył na zewnątrz. Zasuwaj obie jego nogi między swoje, by zablokować go na kolanach.
-
Wyciągnij prawe skrzydło
Delikatnie, ale mocno przyłóż lewy przedramię do grzbietu indyka. Prawą ręką wyciągnij prawe skrzydło i trzymaj je rozpostarte. Chwyć skrzydło w miejscu zgięcia lewą ręką, wciąż trzymając ptaka przedramieniem. Wszystkie duże piersiowe perze tego skrzydła są teraz rozpostarte jak wachlarz.
-
Zidentyfikuj piersiowe perze
To długie, sztywne perze rosnące z dołu skrzydła. Na górze skrzydła jest grupa mniejszych, miękkich perz blisko ułożonych – to pokrywki. Służą one jako linia wycięcia – tnij końcówki piersiowych perz ok. 2,5 cm poniżej pokrywek.
-
Sprawdź obecność krwi w rdzeniu perza
To aktywny, rosnący naczynie krwionośne w niedojrzałym pierzu. Uszkodzenie grozi niebezpiecznym krwawieniem. Nie tnij perz krwionośnych.
-
Przytnij piersiowe perze nożycami
Zacznij od perz najbliższych Ciebie. Tnij powoli, po jednej, by nie rozerwać perz ani nie zostawić postrzępionych krawędzi. Przytnij je wzdłuż linii pokrywek, ok. 2,5 cm niżej, aż do przycięcia wszystkich piersiowych perz. Puść ptaka.
Wskazówki
Procedura trwa chwilę i jest bezbolesna, jeśli wykonana poprawnie. Powtórz po odmianie perz (raz w roku). Zawsze przycinaj tylko jedno skrzydło – nierównowaga uniemożliwia lot. Jeśli nie jesteś pewien – poproś weterynarza lub doświadczonego hodowcę o pomoc.