Wstęp
Króliki należą do ssaków z rzędu zającowatych (lagomorpha). Podział: piki i króliki/zające. Domowe króliki pochodzą z grupy królików, podzielonej na gatunki. Królik karlowy niderlandzki (hodowany w Ameryce Północnej jako zwierzak) wywodzi się z europejskich królików dzickich skrzyżowanych z polskimi od 1900 r.
Cecha
Najmniejsza rasa królików. Do wystaw: dojrzały max 1,13 kg (2,5 funta). Okrągłe ciało, szeroka głowa, krótkie uszy, duże wyraziste oczy. Futro krótkie, gęste, >30 odmian kolorystycznych.
Hodowla
Małe mioty: zazwyczaj 2–3 mlode. Mniej do sprzedaży niż inne rasy. Przed hodowlą: wszystkie suki (samice) zdrowe. Pierwsza hodowla nie przed 4,5 miesiącem. Jeśli masz wiele suków i kocurów (samce) – wybierz parę z największym potencjałem jakości potomstwa.
Karmy peletowane
Zbalansowana dieta = klucz. Komercyjne pelety = najprostsza pełnowartościowa karmę. Różne typy pod stadia życia. Główna różnica: białko. Dojrzałe: 15–16% białka. Aktywna suka hodowlana: 17–18%. Sól też ważna – w peletach zazwyczaj OK. Dojrzałe: 2–3,5% tłuszczu, 20–27% włókna. Ciążne/laktujące: 3–5,5% tłuszczu, 15–20% włókna. Mała rasa: ok. 85 g (3 oz) peletów/dzień na sukę. Karmiąca 2–3 mlode: 225 g (8 oz).
Pasza siana
Króliki karlowe lubią dobre sąno – dodatkowe włókno. Zawsze sprawdzaj pleśń/pył. Siano na siatce nad klatką (królik sięgaje do góry) lub sądownica. Nie na podłodze – szybko zanieczyszczone odchodami/moczem.
Zdrowie
4 filary: domostwo, środowisko, obserwacja, żywienie. Kroliki: ochrona przed skrajnymi temperaturami, wiatrem, deszczem, śniegiem. Częste czyszczenie – zapobieganie chorobom. Unikaj stresu: gwałtowne dźwięki, dzikie zwierzęta, upały.
Najważniejsza codzienna czynność: obserwuj zachowanie. Poznasz normę – szybciej wykryjesz problemy. Wczesne wykrycie = lepsza szansa na rozwiązanie.