Mewy trójpaluszkowe, jak wiele ptaków morskich, stają się ofiarami różnych drapieżników w cyklu życia. Oto zestawienie:
Dorosłe i młode osobniki
- Inne ptaki morskie: Większe mewy, jak mewa wielka czarnopióra, znane są z polowania na piskląta mew trójpaluszkowych i okazjonalnie na dorosłe osobniki.
- Ssaki morskie: Foky, szczególnie foky pospolite, mogą stanowić zagrożenie, zwłaszcza dla piskląt i młodych ptaków.
- Ryby: Duże ryby, jak dorsz i halibut, mogą okazjonalnie chwycić piskląta z gniazd.
- Ptaki drapieżne: Okazjonalnie sokoly i inne ptaki drapieżne celują w mewy trójpaluszkowe, ale to rzadsze niż polowanie przez inne mewy.
Jaja
- Inne ptaki morskie: Mewy to głównych drapieżników jaj mew trójpaluszkowych, z mewą wielką czarnopiórą jako szczególnym zagrożeniem.
- Ssaki: Lisy polarne, szczury i kuny mogą polować na jaja, zwłaszcza w koloniach lądowych.
Piskląta
- Inne ptaki morskie: Większe mewy, zwłaszcza mewy wielkie czarnopióre, to główny drapieżnik piskląt mew trójpaluszkowych.
- Ssaki: Lisy polarne, szczury i kuny mogą polować na piskląta, zwłaszcza jeśli oddalą się zbyt daleko od gniazda.
- Pasożytnicy: Różne pasożytnicy mogą osłabić piskląta, czyniąc je bardziej podatnymi na drapieżników lub choroby.
Ważne uwagi
- Lokalizacja gniazda: Najważniejszym czynnikiem drapieżnictwa jest lokalizacja gniazda. Mewy trójpaluszkowe gniazdujące na urwiszach, zwłaszcza daleko od lądu, są mniej narażone na drapieżniki lądowe.
- Gniazdowanie kolonialne: Duże, gęste kolonie mew trójpaluszkowych dają pewną ochronę przed drapieżnictwem, bo liczba ptaków utrudnia drapieżnikom celowanie w pojedyncze osobniki.
- Wpływ człowieka: Działalność ludzka, jak rybołówstwo, rozlania ropy i niszczenie siedlisk, pośrednio wpływa na populacje mew trójpaluszkowych, zmniejszając bazę pożywienia lub czyniąc je bardziej wrażliwymi na drapieżnictwo.