Czarnonose fretki stały się zagrożone z powodu złożonego połączenia czynników, ale głównym winowajcą była utrata ich głównej ofiary, preriowego psa.
Oto szczegóły:
Spadek liczebności preriowych psów: Preriowe psy, główne pożywienie czarnonosych fretek, w XIX i XX wieku poddano masowym wygubom. Rolnicy i farmerzy uważali je za szkodniki ze względu na pasienie i postrzegane zagrożenie dla bydła. To zdziesiątkowało populacje preriowych psów, bezpośrednio uderzając w bazę pożywieniową fretek.
Utrata siedliska: Razem z preriowymi psami fretki straciły siedlisko przez ekspansję rolnictwo, urbanizację, zamianę łąk na pola uprawne. Utrata miast preriowych psów zmniejszyła dostępne schroniska i miejsca lęgowe.
Choroby: Dżuma sylwatyczna, choroba bakteryjna rozprzestrzeniana przez pchły, zdziesiątkowo zadecymowała populacje preriowych psów i fretek. Wprowadzona przez zainfekowane szczury, dżuma drastycznie zmniejszyła liczebność preriowych psów, dalej szkodząc fretkom.
Zagrożenia ludzkie: Bezpośrednie prześladowanie fretek przez pułapki i polowanie, a także niszczenie siedlisk na potrzeby rozwoju, też przyczyniły się do spadku.
Te czynniony razem sprowadziły czarnonosą fretkę na skrajk wyguby. Na szczęście trwają działania ochronne: hodowla w warunkach kontrolowanych i reintrodukcja do natury.