Najbardziej znane z uwagi na uderzający wygląd: śnieżnobiałe futro, czerwone oczy, różowy nos. Tak jak ich rodowite odpowiedniki, są ciekawe, energiczne rano, kochają drzemki po południu. Ale inna genetyka daje im cechy szczególne.
Przyczyna albinoidyzmu
- Cecha recesywny. Każdy rodzic musi przekazać kopię genu. Gen powoduje całkowity brak pigmentu w skórze i futrze. Popularność albino to efekt selekcyjnej hodowli.
Kolorystyka
- Wszystkie frety rodzą się białe, większość zmienia na sobol. Tylko część pozostaje biała, a jeszcze mniejsza to prawdziwe albino. Włosy albino są przeźroczyste – widzimy je jako białe, bo odbijają wszystkie fale świetła. Tęczówka też przeźroczysta – widzimy czerwoną tęczówkę. Żółtawa/bielawa od tłuszczu na futrze – kąpiel raz w miesiącu utrzymuje biel.
Domestykacja
- Dowody na domestykację tysiące lat temu. Najstarszy opis albino 1551 r. Hodowcy cenili albino dla łowców – biały futro widać w norach krolików. Właściciele domowi też wolą albino – łatwiej znaleźć psotnika w pokoju.
Zdrowie
- Wrażliwe na jasne światło (brak pigmentu tęczówki). Brak melaniny w skórze -> większa podatność na raka skóry. Mit o słabości albino wynika z wady w naturze (polowanie, ucieczka). W warunkach domowych są tak silne i wytrzymałe.
Słynne osoby i frety
- Elżbieta I i Wiktoria Anglii hodowały albino. Mike Tyson miał albino. Arystoteles, Ezop, Arystofanes wspominali frety.