Irbisy komunikują się przez wokalizacje, język ciała i znaki zapachowe.
Znakowanie zapachowe: Odkładają mocz lub kał w wyznaczonym terenie, by oznaczyć terytorium i odstraszyć innych. Gruczoły zapachowe na twarzy i łapach oznaczają kamienie, drzewa, przedmioty.
Język ciała: Gdy zagrożone, mogą wygiąć grzbiet, postawić ogon, odsłonić zęby. Przy spotkaniu innego irbisa mogą wykonywać rytualne powitanie: kontakt wzrokowy, trącanie nosami, wąchanie.
Wokalizacje: Ryki, syki, wyczuwania, cwirki niosą konkretne znaczenie. Młode cwirkną do matki i wyrażają niepokój, dorośli rykną i syczą w sporach terytorialnych.