Standardy rasy Koń Arabski

Historia

• Wszyscy nowocześni arabowie z 1 z 5 klaczek fundamentalnych króla Salomona (~1635 r. p.n.e.).
• Adaptacja do pustyni, cenieni przez nomady Beduinów (mobilność, wojna, najeźdźcy).
• Klaczki wyceniane, linie krwi przekazywane ustnie przez pokolenia.
• Rozprzestrzenienie w Europie: VIII w. n.e., podboje muzułmańskie w Hiszpanii/Portugalii.

Głowa

• Charakterystyczna: delikatna, trójkątna, konkawna ("dished").
• "Jibbah" – niewielka wybuśnięcie czoła między oczami w dół twarzy. Beduini hodowali dla większej pojemności zatok w pustyni.
• Nos miękki, wąski, mały (mieści w dłoni).
• Oczy duże, ciemne, ekspresyjne.
• Ucha małe, zagięte do wewnątrz (szczególnie ogierze).

Tułów

• Unikalny układ szkieletowy: 17 żeber, 5 kręgów lędźwiowych, 16 kręgów ogonowych (typowe: 18/6/18).
• Wysokie noszenie ogona – w biegu ogon "flaga" za koniem.
• Głowa łączy się z szyją pod kątem "mitbah" (wygięcie).
• Wysokie kładki, równa linia grzbietu, długie, płaskie krupowe (croup).

Wymiar i ruch

• Waga 360–500 kg (standardy AHA).
• Wysokość 143–154 cm (14,1–15,1 ręki). AHA dopuszcza wariacje.
• Ruch "pływający" (floating) na trocie i galopie – jak na sprężynach.

Futro

• Kolory: kasztanowy, czarny, baý, szary. Czasem rudawy (roan).
• Białe wizualnie = szare (wszyscy arabowie mają czarną skórę).
• Znaki: gwiazdy, blaze, paski. Białe pysk, białe nogi, stockings dozwolone.
• Sierść: gęsta, jedwabiasta, delikatna. Długa, delikatna grzywa i ogon.