Torakocenteza to procedura medyczna polegająca na wstawieniu igły do przestrzeni opłucnej (między płucami a ścianą klatki piersiowej). Główny cel: usunięcie nadmiaru płynu lub powietrza z przestrzeni opłucnej – wywodzenie opłucne lub pneumotoraks.
Nadmiar płynu/powietrza -> duszności, ból klatki, ograniczony rozrost płuc. Torakocenteza łagodzi objawy, drenując zgromadzony płyn/powietrze i poprawiając oddech.
Diagnostyczne: Analiza płynu/powietrza z przestrzeni opłucnej pozwala ocenić przyczynę: niewydolność serca, zapalenie płuc, rak płuca, gruźlica.
Terapeutyczne: Usunięcie nadmiaru płynu/powietrza poprawia funkcję płuc, redukuje duszności, zapobiega uszkodzeniom.
Pod kontrolą USG: Zazwyczaj pod USG – bezpieczne położenie igły, minimalne ryzyko powikłań.
Znieczulenie miejscowe: Przed zabiegem znieczulenie miejsca wstawienia igły – minimalny dyskomfort.
Wstawienie igły: Cienka, dutka igła przez znieczulone miejsce do przestrzeni opłucnej. Podłączona do strzykawki/drenu do odprowadzania płynu/powietrza.
Monitorowanie: W trakcie – znaki życiowe, nasycenie tlenem. Po – obserwacja w szpitalu na ewentualne powikłania.
Torakocenteza – mało inwazyjna, dająca korzyści diagnostyczne i terapeutyczne przy wywodzeniu opłucnym/pneumotoraksie.