Definicja strunowców
Strunowce to typ zwierząt charakteryzujący się czterema kluczowymi cechami anatomicznymi występującymi w pewnym momencie cyklu życia: struna (notochord), rdzeń kręgowy grzbietowy (dorsal nerve cord), szczeliny gardłowe (pharyngeal slits) i ogon pododbytowy (post-anal tail). Grupa ta obejmuje kręgowce i niektóre bezkręgowce, np. tunikowce i strunowce proper (lancelety).
Kluczowe cechy
- Struna (notochord): Elastyczna, prętowata struktura wzdłuż grzbietu, dająca wsparcie i pomagająca w ruchu. U kręgowców zazwyczaj zastępowana kręgosłupem w rozwoju.
- Rdzeń grzbietowy: Wiązka tkanki nerwowej wzdłuż grzbietu, koordynująca ruch i odpoczywa sensoryczne. U kręgowców rozwijają się w mózg i rdzeń kręgowy.
- Szczeliny gardłowe: Otwory w gardle łączące gardło ze środowiskiem zewnętrznym. U niektórych gatunków służą oddechowi/żerowaniu; u kręgowców dają powstanie strukturom jak trąbki Eustachego, migdałki.
- Ogon pododbytowy: Ogon wystający za odbyt, używany do locomocji, równowagi lub magazynowania w zależności od gatunku.
Trzy podtypy
- Urochordata (tunikowce): Pierwotne strunowce morskie, np. wrzeciona morskie, salpy.
- Cephalochordata (strunowce proper / lancelety): Małe, rybopodobne zwierzęta, np. Branchiostoma, podobne do przodków strunowców.
- Vertebrata: Najbardziej zróżnicowana grupa, obejmująca ryby, płazy, gady, ptaki, ssaki, charakteryzująca się kręgosłupem z kręgów.