Umowy międzynarodowe, takie jak Międzynarodowa Komisja Wielorybnictwa (IWC) i konwencja o międzynarodowym handlu zagrożonym gatunkiem dzikiej fauny i flory (CITES), pomogły zmniejszyć wielorybnictwo i chronić populacje wielorybów. Umożliwiło to odzyskanie liczb wielorybów w wielu częściach świata.
Zmiany warunków oceanicznych:
Zmiany klimatu i inne czynniki doprowadziły do zmian prądów oceanicznych, temperatur wody i dostępności żywności. Wpłynęło to na dystrybucję i obfitość ofiary wieloryba, co z kolei wpłynęło na ruchy wieloryba i obfitość w różnych regionach.
Ulepszone monitorowanie wielorybów i badania:
Postęp w technologii ułatwił śledzenie ruchów wielorybów i populacji. Pomogło to naukowcom lepiej zrozumieć zachowanie wielorybów, wzorce migracji i dynamikę populacji oraz zidentyfikować obszary ważności dla ochrony wielorybów.
Rosnąca świadomość społeczna:
Coraz większa świadomość znaczenia ochrony wieloryba i zagrożeń stojących przed tymi zwierzętami. Doprowadziło to do wzrostu publicznego wsparcia dla wysiłków na rzecz ochrony wielorybów, co pomogło zwiększyć finansowanie i badania.